Agent nie przełącza kontekstu. Ty tak.
Agent pisze kod szybciej, a kolejka do człowieka rośnie. Co badania mówią o przerwaniach i jak prowadzić kilka sesji agenta naraz.
Uruchamiasz agenta. Zmiana zajmie mu sześć minut. To za mało, żeby zacząć coś poważnego, i za dużo, żeby patrzeć w terminal. Otwierasz więc drugą sesję i zlecasz drugie zadanie. Zanim skończysz je opisywać, pierwsza sesja pyta o zgodę na migrację. Odpowiadasz, wracasz, a wtedy trzecia zgłasza, że testy nie przechodzą.
O siedemnastej masz cztery otwarte gałęzie, dwa PR-y do przeczytania i wrażenie, że pracowałeś cały dzień bez przerwy. Trudno tylko powiedzieć nad czym.
Agent nie płaci za zmianę tematu. Dostaje zadanie, czyta potrzebne pliki i pracuje. Koszt przełączania został w całości po stronie człowieka, a przełączeń jest więcej niż kiedykolwiek.
Co wiadomo o przerwaniach
Zacznijmy od tego, co zostało zmierzone, bo wokół tego tematu krąży sporo liczb bez pokrycia.
Praca biurowa była poszatkowana na długo przed agentami. Gloria Mark, Victor González i Justin Harris chodzili krok w krok za 24 pracownikami firmy outsourcingowej obsługującej sektor finansowy: analitykami, programistami i menedżerami. Każdej osobie mierzyli czas przez trzy dni i notowali każdą zmianę tematu co do sekundy. Wynik: nad jednym tematem badani pracowali średnio 11 minut i 4 sekundy, zanim przeszli do innego. 57% rozpoczętych wątków pracy zostało przerwanych.
Powrót trwa długo i prowadzi okrężną drogą. W tym samym badaniu 77% przerwanej pracy wznowiono jeszcze tego samego dnia, średnio po 25 minutach i 26 sekundach. W tym czasie badani zajmowali się przeciętnie ponad dwoma innymi tematami. To jest źródło słynnych „23 minut”, które zwykle cytuje się jako czas potrzebny, by odzyskać skupienie. Badanie mierzyło coś innego: czas, po którym człowiek w ogóle wrócił do przerwanej pracy.
Połowę przerwań fundujemy sobie sami. Menedżerom częściej przerywali inni. Analitycy i programiści przerywali sobie sami mniej więcej tak samo często, jak im przerywano. Praca przerwana z własnej woli wracała też później: średnio po 29 minutach, a przerwana przez kogoś po niecałych 23. Ta ostatnia różnica jest w badaniu na granicy istotności statystycznej, więc traktujmy ją jako wskazówkę.
Niedokończone zadanie zostaje w głowie. Sophie Leroy nazwała to osadem uwagi. W dwóch eksperymentach pokazała, że kto porzuca zadanie w połowie, ten gorzej wykonuje następne, bo część uwagi dalej zajmuje się poprzednim. Pomagało dokończenie pierwszego zadania pod presją czasu: zamknięty temat łatwiej puścić.
Programista po przerwie nie zaczyna od pisania. Chris Parnin i Spencer Rugaber przeanalizowali 10 tysięcy sesji pracy 86 programistów. Tylko w co dziesiątej sesji pisanie kodu zaczynało się w ciągu minuty od powrotu. W pozostałych najpierw trzeba było odtworzyć kontekst: przejrzeć pliki, historię, notatki.
Jedna znana liczba pomiarem nie jest. Tabela Geralda Weinberga, według której przy dwóch równoległych projektach tracimy 20% czasu na samo przełączanie, a przy trzech blisko połowę, to reguła kciuka doświadczonego konsultanta. Kierunek się zgadza. Procentów nie warto cytować jak wyniku badania.
Co zmienił agent
Czekanie, które samo prosi o przerwanie
Kompilacja trwała kiedyś pół minuty i nikt przez ten czas nie zaczynał nowego zadania. Agent pracuje od kilku do kilkudziesięciu minut. To odcinek, w którym rozsądny człowiek sięga po coś innego, czyli sam sobie przerywa, kilkanaście razy dziennie. Według badania Mark właśnie takie przerwania wracają najpóźniej.
Do tego agent kończy wtedy, kiedy kończy. Jego pytanie albo gotowa zmiana trafia w środek innego zadania, tak jak dawniej wiadomość na komunikatorze. Różnica polega na tym, że tę wiadomość zamówiliśmy sami.
Trzy role na zmianę
Praca z agentem to trzy różne zajęcia: opisanie, co ma powstać, podjęcie decyzji, gdy agent o nią pyta, i przeczytanie tego, co napisał. Każde wymaga innego poziomu szczegółu. Raz myślisz o granicach modułu, a chwilę później o jednej linii w migracji.
Czytanie jest tu najdroższe. Kodu, który sam napisałeś, nie musisz rozumieć od zera, bo pamiętasz, skąd się wziął. Kod od agenta czytasz jak cudzy, a przy kilku sesjach czytasz go po przerwie wypełnionej innymi tematami. To podwójny koszt powrotu: do zadania i do kodu, którego nigdy nie miałeś w głowie.
Stan rozsiany po sesjach
Każda sesja ma własną historię ustaleń. Zespół z Microsoft Research rozmawiał w 2026 roku z 14 programistami, którzy prowadzą agentów równolegle. Wszyscy opisali ten sam narzut na pilnowanie i koordynację. Jeden nie pamiętał, co właściwie zlecił w sąsiedniej sesji. Inny czuł się „jak rozgrywający na trzy sesje”. Część nie zauważała, że agent utknął albo od dawna czeka na odpowiedź.
Ci sami badacze zbudowali narzędzie, które pokazuje stan wszystkich sesji w jednym miejscu. W teście z 16 osobami zadań ubyło szybciej, a śledzenie było mniej męczące. Wniosek autorów jest jednak ostrożny: łatwiejsze pilnowanie agentów nie sprawia, że ich pracę łatwiej sprawdzić.
Wrażenie szybkości
W badaniu METR z 2025 roku doświadczeni programiści projektów open source wykonywali zadania z pomocą AI o 19% dłużej niż bez niej. Po zakończeniu byli przekonani, że pracowali o 20% szybciej. Powtórka z początku 2026 roku nie dała jednoznacznego wyniku, a sami autorzy uznali, że tą metodą nie da się już rzetelnie mierzyć, bo coraz mniej osób zgadza się pracować bez AI.
Dzisiejsze narzędzia są lepsze i nie ma powodu sądzić, że tamten wynik nadal obowiązuje. Zostaje z niego jedna lekcja: poczucie tempa i tempo to dwie różne rzeczy. Kilka sesji naraz daje bardzo silne poczucie tempa.
Objawy
- Zatwierdzasz bez czytania. Zmiana wygląda dobrze, testy przeszły, a ty jesteś myślami w innej sesji.
- Rośnie liczba zadań „prawie gotowych”. Kod jest, brakuje przeglądu, poprawki albo scalenia.
- Zostają gałęzie, do których nikt nie wraca.
- Agent czeka na ciebie dłużej, niż sam pracował.
- Nie potrafisz wieczorem wymienić, co dziś zostało skończone.
Żaden z tych objawów nie świadczy o słabym agencie. Wszystkie mówią, że wąskim gardłem stała się uwaga człowieka.
Co pomaga
1. Licz to, co czeka na ciebie, a nie to, co pracuje. Liczba działających agentów nic nie mówi o postępie. Mówi o nim liczba zmian czekających na twoją decyzję lub przegląd. Rozsądny początek to dwie sesje. Trzecią warto uruchomić dopiero wtedy, gdy kolejka do ciebie jest pusta.
2. Zlecaj rzadziej i dokładniej. Każde krótkie zlecenie wraca po kilku minutach i wymusza przełączenie. Zlecenie z celem, warunkiem ukończenia i listą rzeczy, których nie wolno ruszać, pozwala agentowi pracować długo bez pytań. Dziesięć minut pisania kupuje godzinę własnej, nieprzerwanej pracy.
3. Czytaj w paczkach i kończ. Wyznacz pory na przegląd zamiast reagować na każde powiadomienie. Każdy przegląd doprowadź do końca: zmiana scalona albo odesłana z konkretnymi uwagami. „Wrócę do tego później” to dokładnie ten niedomknięty temat, który u Leroy psuł następne zadanie.
4. Zapisuj stan poza głową i poza oknem czatu. Zanim odejdziesz od sesji, zostaw w zadaniu jedno zdanie: co jest zrobione i jaki jest następny krok. Badani u Mark wracali do pracy po śladach, choćby po kursorze migającym w miejscu, gdzie skończyli. Po dwóch innych tematach tych śladów już nie ma, chyba że je zapisałeś. Historia rozmowy z agentem się do tego nie nadaje: jest długa i znika razem z sesją.
5. Listę kontrolną oddaj narzędziu. W repozytorium assign2me po każdym commicie uruchamia się skrypt, który każe agentowi puścić testy backendu i frontendu, podać ich prawdziwy wynik, a potem wypisać człowiekowi, co ma kliknąć w aplikacji, żeby sprawdzić zmianę. Nikt nie musi pamiętać, w której z sesji testy już przeszły. Im mniej takich rzeczy trzymasz w głowie, tym tańsze każde przełączenie.
6. Pokaż, kto na kogo czeka. Zadanie ma jednego właściciela, także wtedy, gdy kod pisze agent. Z listy zadań powinno być widać, które z nich stoją, bo czekają na człowieka. Bez tego jedynym miejscem, w którym ta informacja istnieje, jest twoja pamięć.
Czego jeszcze nie wiemy
Badania cytowane wyżej dotyczą przerwań w zwykłej pracy biurowej i programistycznej. Rzetelnych pomiarów pracy z kilkoma agentami naraz jest na razie niewiele: wywiady, ankiety, krótkie zadania laboratoryjne. Autorzy tych prac sami piszą, że potrzeba badań w prawdziwych projektach.
Nie wiadomo więc, ile sesji to za dużo, i pewnie nie ma jednej odpowiedzi. Wiadomo, że uwaga człowieka nie przyspieszyła razem z narzędziami. Zalecenia z poprzedniej części to nasza praktyka oparta na tych badaniach. Żadne z nich nie zostało zmierzone w eksperymencie.
Gdzie w tym assign2me
Budujemy oprogramowanie z agentami, więc ten problem znamy z własnego dnia pracy. Agent pobiera zadanie przez MCP, kod łączy się z zadaniem po jego kluczu, a zadanie ma jednego właściciela i miejsce na notatkę o stanie, która nie znika z sesją. Szczegóły są na stronie o pracy z agentami.
Źródła
- G. Mark, V. M. González, J. Harris, No Task Left Behind? Examining the Nature of Fragmented Work, CHI 2005.
- S. Leroy, Why is it so hard to do my work? The challenge of attention residue when switching between work tasks, „Organizational Behavior and Human Decision Processes” 109(2), 2009.
- C. Parnin, S. Rugaber, Resumption Strategies for Interrupted Programming Tasks, „Software Quality Journal”, 2011.
- G. M. Weinberg, Quality Software Management, vol. 1: Systems Thinking, Dorset House, 1992.
- T. Long i in., ParallelPilot: Supporting Coordination and Monitoring in Parallel AI Coding, preprint, 2026.
- METR, badanie z 2025 roku i aktualizacja z lutego 2026.